Luister dan naar deze oude legende, over feeën die, met hun hondjes, in het oude Wales in de bergen woonden en grote magische krachten bezaten.

In het bergachtige Wales, in de groene en rustige valleien, leefde het boerenvolk van weleer.
Leefden de vaders en grootvaders, terwijl ze werkten en ploeterden om hun gezinnen te onderhouden.

De kinderen zwierven dagelijks met koeien door de bergen en zorgden ervoor dat de kudde niet kon weglopen en streken uithalen. Ondertussen ploegde hun vader de vallei en maakte moeder kaas.
 

Op een dag vonden een paar kinderen twee puppies, die in een hol speelden zoals jonge vosjes dat doen. Hun vacht leek wel van goud en glom van satijn. Hun pootjes waren kort en dik en de hoofdjes leken op die van een vos, maar hun ogen keken vriendelijk en zacht. Deze dwerghondjes hadden een lang lichaam en geen staart. De kinderen bleven de hele dag en gingen van de dwerghonden houden.
 

Ze deelden hun brood en water met hen. ’s Avonds namen ze de pups mee naar huis en maakten een knus mandje voor hen klaar, blij dat ze hun een warm welkom konden bereiden.Toen vader en moeder bij zonsondergang thuis kwamen, zagen ze de hondjes in het mandje.
 

De kinderen vertelden het verhaal van hoe ze de pups in de bergen hadden gevonden, spelend in een grot.
De ouders werden met vreugde en verbazing verguld want, zeiden ze, dit was een geschenk van de feeën, een geschenk van het kleine volk.
Hun voorouders hadden hun de legende verteld van feeën die dwerghonden zouden houden, Corgi’s genaamd, die de kudde hoedden, de koetsjes van de feeën trokken, als rijdier werden gebruikt en met de kinderen van de feeën speelden. 

Ze woonden verborgen in de schaduw van de bergen, waar geen menselijk oog hen kon zien. De corgi’s groeiden voorspoedig op. Hun sprookjes-afkomst bleef duidelijk zichtbaar, in hun lichtvoetige beweging, het snelle draaien en keren, hun goedaardigheid en ondeugende streken.
Ze leerden voor mensen te werken en van het te houden, leerden het vee te hoeden en met de kinderen te spelen.

Nu zijn ze overal in Wales bekend, in de valleien en de bergen, van het kleinste dorp tot de grootste havenstad, van noord tot zuid, van oost tot west.
Daar leeft de Corgi met zijn baas.
 

Kijk dan eens naar de afdruk op de rug van de Corgi, waar de feeën hun zadel leggen als zij hen berijden.
Twijfelt u nog, blijf dan op een Midzomernacht eens wakker en let goed op uw Corgi.
Precies om middernacht komen de feeën, zadelen de hond en rijden samen met hem de dageraad tegemoet.
Ze doen dit natuurlijk alleen als ze zich onbespied wanen door ons, mensen.